Het is ondertussen al weer even geleden, maar onze kleine meid heeft mijn hartje overuren laten maken. Ik ben er 20 jaar ouder door geworden.
Op een dag kwamen Tim en ik thuis na een uurtje van huis weg te zijn geweest. Wat vonden we op de grond? Een hele strip paracetamol tabletjes van 500 mg (zware dus) opgepeuzeld met nog enkele resterende half opgegeten tabletjes ernaast.
De eerste vraag: Welke hond heeft dat gedaan?
Antwoord: Natuurlijk ons Heika, daar moesten we niet lang over denken. Faito kan je niet vergiftigen... Als iemand hem iets lekkers geeft, snuffelt hij er eerst uitgebreid aan voordat hij het heel voorzichtig aanneemt. Ons Heika ruikt niet, die hapt gewoon.
De tweede vraag: Wat moeten we doen (paniek)?
Antwoorde: Bellen naar Myriam, die weet alles. Myriam adviseerde ons dan ook om naar het antigifcentrum te bellen.
Hier vertelden ze ons dat dit een zeer zware dosis was voor een hondje zoals Heika en dat dit zelfs dodelijk kon zijn. Dus ze zeiden dat we onmiddellijk naar de DA moest bellen.
De DA vertelde ons dat we Heika onmiddellijk moesten laten braken. Dit door een theelepeltje zout in haar bek te gieten. Daar zou ze onmiddellijk van gaan overgeven. Dit mochten we ook maar 1 maal proberen en als het niet lukte moesten we onmiddellijk naar daar gaan.
Ik had Tim zijn hulp nodig om Heika haar bek open te krijgen en het zout erin te doen. Toen ze het doorgeslikt had keek ze ons gelukkig aan met van die vragende oogjes of ze meer kreeg... Blijkbaar vond ze het lekker. Ik dus mijn jas aan, want ze gaf niet over. Toen ik mijn jas aanhad en klaar stond om te vertrekken begon ze toch over te geven.
Zielig dat het was, om je hondje zo te zien. Het was net of ze heel haar buikinhoud eruit probeerde te krijgen. Na een half uurtje braken, met een snikkend baasje langs haar zijde (het was tenslotte mijn schuld, ik had die pijnstillers laten liggen), verminderde het braken. Helaas, begon ze na een minuutje wel bloed te braken. Dus ik weer aan de telefoon met de DA. Deze vertelde me dat dit kon komen door ofwel de inspanning van het braken (gesprongen adertje) ofwel omdat de paracetamol al schade aan haar maag had aangericht. Aangezien we er snel bijwaren, dacht hij dat het toch enkel een gesprongen adertje zou zijn, dus hij adviseerde ons een half uurtje aan te zien.
Zoals hij voorspelde hield het bloed braken na een 20 tal minuutjes op. Hehe gelukkig maar.
Toen ze een beetje bekomen was van al de commodie, deed Heika gewoon normaal. Ze speelde, ze deed gek, kwispelde, ...
De hele dag ging het goed, maar om toch zeker te zijn mocht Heika bij Tim en mij komen slapen. Zodat we haar toch in de gaten konden houden. Maar goed blijkt nu, want na nog geen 5 minuten braakte Heika heel mijn bed onder, en ja hoor, weer bloed. Aangezien het al 1 uur was, heb ik niet meteen de DA gebeld maar Heika mee naar onder genomen om te kijken hoe het zou verlopen. Ze heeft niet meer gebraakt, maar was wel zielig. Ik heb dan ook de hele nacht langs haar gewaakt en geen oog dicht gedaan.
De dag erna heeft ze nog 1 keer slijm overgegeven, en daarmee was de kous af.
Gelukkig is alles dus goedgekomen. Maar sindsdien steelt Heika alles wat ze maar kan, van tafels, uit handtassen en vervoglens gaat ze het stuk bijten. Onder haar verzameling: kinderspeelgoed, pennen, slippers, papiertjes, ... We letten nu dus heel goed op, en als we niet thuis zijn, zit ons Heikje tegenwoordig terug in de bench.
Hier een foto van een kleine verzameling.
